Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου 2010

Δε λυπάμαι

Οκ. Η αλήθεια είναι ότι δεν αισθάνομαι να συμπάσχω με ανθρώπους που δεν ανέχονται μείωση μισθού όταν οι δουλειές στις οποίες εργάζονται είναι καλοπληρωμένες. Πολύ καλοπληρωμένες. Και κυρίως παραπάνω από όσο αξίζουν. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ο οδηγός λεωφορείου ή ο μέσος υπάλληλος των ΗΛΠΑΠ πρέπει να αμείβεται δυο και τρεις φορές περισσότερο από τον εκπαιδευτικό ή από το γιατρό του ΕΣΥ ή του ΙΚΑ. Δεν μπορώ να ακούω κακομαθημένους συνδικαλιστές, γαλουχημένους στο πνεύμα της συγκυβέρνησης στην πλάτη μου, να με απειλούν ότι θα ματώσω αν θίξω το επίδομα παράδοσης παραλαβής λεωφορείου ή έγκαιρης προσέλευσης. Λεωφορεία που με στάση εργασίας να λήγει στις εννιά, εμφανίζονται στις στάσεις στις δέκα και μισή. Δε με πείθουν ότι πρέπει να παίρνουν τα λεφτά που παίρνουν, πόσο μάλλον ότι οι μειώσεις των μισθών τους είναι άδικες.

Καπρίτσια και υστερίες από κακομαθημένους ανθρώπους που δεν αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα. Από βολεμένους κλεφτονοικοκυραίους που πυκνώνουν πορείες για τις οποίες μέχρι χτες δεν γνώριζαν το που ξεκινούν και το που καταλήγουν. Δε λυπάμαι για τις μειώσεις των μισθών σας.
Και βέβαια, δε λυπάμαι ούτε για τον Χατζηδάκη. Δε με ενδιαφέρει αν άνοιξε η μύτη του. Και έτσι μισοματωμένος, θα έχει γίνει και ήρωας στα μάτια πολλών ηλιθίων που νομίζουν ότι τα κατάφερε με την Ολυμπιακή ενώ στην ουσία η πονηρόφατσα κατάφερε να φορτώσει στο δημόσιο τους μισούς της υπαλλήλους. Επιπλέον, θεωρώ σίγουρο ότι θα τον βρουν αυτόν που του άνοιξε τη μύτη, αμφιβάλω όμως αν ποτέ θα πιάσουν τον υπεύθυνο για τον ξυλοδαρμό της διαδηλώτριας, μέλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ…

Στη φωτογραφία, το έργο ενός προστάτη του πολίτη.

Για επιστροφή στην κεντρική σελίδα της υποκειμενικής ενημέρωσης πατήστε εδώ.

4 σχόλια:

Yannis Zabetakis είπε...

και γιατί να ασχοληθεί το Κράτος με τα θύματά του???

έχει πιο σημαντικές ασχολίες!

βλ. Κερατέα και σκουπίδια!

σχετική φωτό...

http://4.bp.blogspot.com/_CK_FTA56DmM/TQ41YK2TazI/AAAAAAAABKA/-XRh4PboFug/s400/xatzidakis.jpg

Yannis Zabetakis είπε...

http://kontodespoti.blogspot.com/2010/12/blog-post_5875.html

Robopsychologist είπε...

Πέρα από την επίθεση στα εργασιακά (όσα απέμειναν) και το πως θα υπερασπιστούμε αυτά που κατακτήθηκαν με πολλές θυσίες, δεν πρέπει να ξεχάσουμε πως διαχειριστήκαμε αυτά τα δικαιώματα. Πως δηλαδή λειτούργησαν οι μεγάλες συνδικαλιστικές οργανώσεις, πως αναδείχτηκαν μεγάλοι πολιτικοί από αυτές, πως κυριάρχησαν οι κομματικοί ακόλουθοι...και φυσικά πως κοίταζε καθένας το μαγαζάκι του....

O Σχολιαστής είπε...

Πράγματι, η διαπλοκή ανάμεσα σε συνδικαλισμό και κυβερνητική εξουσία εκτός από υπαρκτή είναι και αιτία πολλών κακών. Το πρότυπο του συνδικαλισμού περιέχει προσωπική πολιτική ατζέντα και ανοικτή γραμμή με τον κομματικό – κομισάριο, Ο μεγαλοσυνδικαλιστής, πότε θα σε πουλά με μια εικοσιτετράωρη απεργία και πότε θα σε αγοράζει με ένα επιδοματάκι που όταν βγαίνει στη φόρα σε κάνει και ρόμπα… Και πράγματι πρέπει να υπερασπιστούμε αυτά που κατακτήθηκαν με πολλές θυσίες. Μόνο που έχουμε πέσει και μεις στη λούμπα της με το ζόρι ευζωΐας και ξεχνάμε ότι οι θυσίες αυτές δεν έγιναν για να πετύχουμε επίδομα παράδοσης παραλαβής λεωφορείου αλλά για δικαιώματα όπως ασφάλιση, οκτάωρο, δίκαιες αμοιβές για όλους και όχι μόνο για προκλητικές σε εκείνους που μπορούν με το κατέβασμα ενός διακόπτη να παραλύσουν τη χώρα…