Η ανακούφιση

Λοιπόν η όλη κατάσταση μου θυμίζει λίγο εκείνες τις φορές που είχα κατεβάσει περισσότερο οινόπνευμα από όσο (λίγο) μπορούσε να διαχειριστεί ο εγκέφαλός μου και να κρατήσει το στομάχι μου.

Το μοτίβο σχεδόν πάντα ίδιο. Ζαλάδα, επιστροφή στο σπίτι, προσπάθεια να μην αδειάσω το στομάχι μου από το στόμα, έντονη ζαλάδα και στο τέλος ένα τρέξιμο στη λεκάνη της τουαλέτας και ανελέητο, επώδυνο ξέρασμα που πάντα σήκωνε στο πόδι όλο το σπίτι στο πόδι και που κάποτε είχε κάνει το ίδιο σε  ένα ολόκληρο στρατόπεδο…

Το ίδιο συμβαίνει και με την οικονομία μας. Αυτήν τη στιγμή, για κάποιο λόγο που δεν είμαι απολύτως σίγουρος ότι καταλαβαίνω, είμαστε ακόμα στη φάση που προσπαθούμε να μην ξεράσουμε… Όσο καιρό θα προσπαθούμε να μη ξεράσουμε θα ταλαιπωρούμαστε από την κακή μας ψυχολογία και από άχρηστα μέτρα που μας οδηγούν στο να τρώμε τις σάρκες μας.
Από την άλλη, όσο πιο μεγάλο θα είναι το ξέρασμα (ή κούρεμα αν προτιμάτε) τόσο πιο γρήγορα θα ανακουφιστούμε. Μετά από πολύ πονοκέφαλο βέβαια...

Μου φαίνεται ότι μετά την απότομη επιδείνωση των spreads σε Ιταλία και Ισπανία η ανακούφιση πλησιάζει… Από την άλλη υπάρχει και τούτη εδώ η παραβολή που έχει ενδιαφέρον.

Και κάτι ακόμα. Γελάω κάθε φορά που ακούω ότι η Ελλάδα απειλεί το ευρώ ή την Ευρωπαϊκή Οικονομία. Είναι σα να κατηγορείς το φυτίλι για την έκρηξη…

Στη φωτογραφία  κάποιοι άλλοι που θα ξεράσουν και αυτοί σε λιγάκι. Προς το παρόν ζαλίζονται… Μόνο που όταν ξεράσουν αυτοί…

Για επιστροφή στην κεντρική σελίδα της υποκειμενικής ενημέρωσης πατήστε εδώ.