Με μάτια που ακόμα τσούζουν, από το συνδυασμό μααλόξ και ασφυξιογόνων με τα παδιά να έχουν πάει για ύπνο και με τα πιάτα του νεροχύτη όλα πλυμένα, θέλω να πω το εξής:
Τα ΜΑΤ δεν είναι γουρούνια. Οι μπάτσοι δεν είναι γουρούνια. Αν θέλουμε να μιλήσουμε με όρους φάρμας των ζώων, τότε είναι πεντακάθαρο ότι οι μπάτσοι είναι τα σκυλιά. Ξεκάθαρα. Είναι τα σκυλιά.
Στη «Φάρμα των Ζώων» λοιπόν, τα γουρούνια είναι οι αρχηγοί. Οι αρχηγοί είναι τα γουρούνια. Όπου ένα εξ αυτών κάποια στιγμή, στην αρχή της επανάστασης των ζώων, εξαφανίζει και ανατρέφει κάτι κουτάβια και μερικούς μήνες αργότερα, όταν παίζεται το πιο γουρούνι θα γίνει αρχηγός κατεβάζει τα μεγαλόσωμα (πια) σκυλιά τα οποία κατακρεουργούν το αντίπαλο γουρούνι και από τότε και μετά οποιοδήποτε άλλο ζώο του πάει κόντρα. Έτσι το γουρούνι αρχηγός, με τη βοήθεια των σκυλιών που τον βλέπουν σαν πατέρα, επικρατεί από τότε και μετά και μάλιστα με άνεση.
Είναι λάθος στις διαδηλώσεις να προκαλούμε τους μπάτσους. Το μόνο που εξασφαλίζουμε είναι μια πιο λυσσαλέα επίθεση, όταν θα πάρουν τέτοια εντολή. Ο στόχος δεν είναι η αστυνομία. Ο στόχος μας δεν είναι να καβλώνουμε τα ΜΑΤ τα οποία εμάς θα γαμήσουν στο τέλος. Ο στόχος, και εδώ για να μην έχουμε παρεξηγήσεις εννοώ ο πολιτικός στόχος, ο πολιτικός στόχος λοιπόν είναι οι πολιτικοί. Αυτοί είναι τα γουρούνια. Οι πολιτικοί και η κάστα ανθρώπων που αυτοί εκπροσωπούν.
![]()
Και εννοείται ότι εμείς είμαστε τα λοιπά ζώα. Ας μην έχουμε αυταπάτες. Είμαστε μια αγέλη από διάφορα ζώα. Σήμερα μου ήρθε στο μυαλό ο ισχυρισμός ενός ποινικού κατάδικου, ληστή και παλιού πολυδραπέτη (Κώστας Σαμαράς) ο οποίος έχει γράψει ένα βιβλίο (Καταζητείται) για τον παράνομο βίο του. Το βιβλίο συστήνεται ανεπιφύλακτα. Εκεί υποστηρίζει ότι οι φυλακισμένοι κάθονται μέσα όχι γιατί δε μπορούν να δραπετεύσουν αλλά γιατί τους έχουν σπάσει το ηθικό και τους έχουν πείσει ότι δεν μπορούν να δραπετεύσουν. Με ναρκωτικά, με ρουφιανιές, με ψιλοπρονόμια η διοίκηση των φυλακών επικρατεί πάντα και άνετα. Το ίδιο συμβαίνει και στα λοιπά ελεύθερα ζώα, σε εμάς δηλαδή. Σήμερα, σε όσες επιθέσεις δέχτηκα από τα ΜΑΤ, ο κόσμος γύρω μου έτρεχε πανικόβλητος (και ’γω μαζί) κυνηγημένος από... 1000 ματατζίδες; Όχι. 500; Ούτε.
Μήπως ήταν 100; Μπα.
Ήταν, κάθε φορά, μόλις 20!!! Μετρημένοι.
Είκοσι μισοεκπαιδευμένοι κρανοφόροι με ασπίδες, γκλομπς και χημικά κατόρθωναν κάθε φορά, άνετα, να τρέψουν σε φυγή τα (συν πλην) 1000 άτομα που έπιανε το μάτι μου γύρω μου. Και τα πολύ περισσότερα που δεν έπιανε. Με το πρώτο μπαμ το βάζαμε στα πόδια. Αν τα 1000 άτομα δεν υποχωρούσαν οι 20 τι θα μπορούσαν να κάνουν αλήθεια; Όλοι φοράγαμε μάσκες και πολλοί γυαλιά. Θα μπορούσαμε να είχαμε αντισταθεί και να μην τρέχουμε κάθε φορά σαν κοτόπουλα κυνηγημένα από σκυλιά; Από το συσχετισμό δυνάμεων προκύπτει ξεκάθαρα το ναι. Αλλά είμαστε μαθημένοι να τρέχουμε. Χρόνια ηλεκτρονικής και έντυπης εκπαίδευσης μας έχουν μάθει να τρέχουμε. Ακόμα και εγώ που το συνειδητοποιώ και το γράφω, αύριο αν κατέβαινα πάλι και μου την έπεφταν οι 20 ματατζήδες, πάλι θα έτρεχα, δε πα να είχα γύρω μου άλλους 10.000… Εδώ τρέχουμε ακόμα και όταν δε μας κυνηγάνε...
Αυτά σχετικά με τη ζωολογική ερμηνεία… Δεν τα γράφω εγώ, βέβαια, ο Όργουελ τα γράφει.
Στη φωτογραφία, ένας ψεκασμένος, γνωστή κότα…
Αναρτήσεις
