Η κλήση

Παλιότερα είχα γράψει αυτό σχετικά με την επιμονή αρκετών ευυπόληπτων πολιτών να παρκάρουν μπροστά από ράμπες αναπήρων ή πάνω σε πεζοδρόμια. Το ποστάκι τελείωνε με τα εξής: «Ή μήπως πρέπει να αρχίσουμε να κόβουμε οι ίδιοι πλέον τις «κλήσεις» στους παραβάτες; Να αρχίσουμε να χαρακώνουμε παρκαρισμένα αυτοκίνητα πάνω στις ράμπες αναπήρων ή στα πεζοδρόμια; Να τους κολλάμε αυτοκόλλητα στα τζάμια και να τα βάφουμε με σπρέι; Να κυκλοφορούμε με κόφτες τα βράδια και να κόβουμε όσες εξατμίσεις έχουν μεγάλη τρύπα στην έξοδο και μας παίρνουν τα αυτιά; Ή να τις παραγεμίζουμε με σιδερένιους βόλους και να τις κάνουμε κουδουνίστρες; Αν κάποιοι παίζουν με τα νεύρα μας, έχουμε δικαίωμα να παίζουμε με την περιουσία τους;»

Χτες το βραδάκι, κατά τις οκτώμισι με εννιά, περπατάγαμε μαζί με τη γυναίκα μου στη Σόλωνος, ερχόμενοι από Ασκληπιού και κάνοντας δεξιά για να βγούμε προς Σίνα. Με το που μπήκαμε στη Σόλωνος, πίσω από το Πνευματικό Κέντρο (Σόλωνος και Ασκληπιού) είδαμε έναν τύπο, εκεί περίπου στα 20 με 25, ψηλό, ντυμένο ωραία, με κορμοστασιά όμορφη και με μια καρέκλα στα χέρια να περπατά γοργά από το πνευματικό κέντρο προς τη Σόλωνος. Ο νέος φαινόταν ξεκάθαρα ότι την καρέκλα δε σκόπευε να την ταλαιπωρήσει με τον κώλο του. Πίσω του, 5 με 10 μέτρα ακολουθούσε ένα άλλο παλικάρι. Χωρίς καρέκλα αλλά με σκοπό: Να καλύψει τον κώλο του πρώτου σε περίπτωση που κάτι πήγαινε στραβά. Πρόλαβα να πω στη γυναίκα μου ότι κάτι παίζει πριν η καρέκλα προσγειωθεί στο παρμπρίζ μιας μαύρης (μάλλον) Mercedes (σίγουρα) SLΚ (μάλλον). H πρώτη καρεκλιά προετοίμασε το έδαφος για τη δεύτερη, η δεύτερη για την τρίτη και η τρίτη συντήρησε σίγουρα τη θέση εργασίας ενός παρμπριζά για λίγες μέρες. Ακολούθησε και μια τέταρτη, έτσι, από κεκτημένη ταχύτητα. Στη συνέχεια με τον ίδιο απλό τρόπο που εμφανίστηκαν, τα παιδιά εξαφανίστηκαν. Η επιχείρηση επιβολής προστίμου στέφθηκε από επιτυχία και κράτησε γύρω στα 20 με 30 δευτερόλεπτα. Δεν ξέρω αν οι τύποι είχαν τίποτε προσωπικά με τον ιδιοκτήτη της SLK, αν το κίνητρο ήταν ταξικό ή αν απλά τους την έσπαγε το παρκαρισμένο αυτοκίνητο πάνω στο πεζοδρόμιο… Σε κάθε περίπτωση είναι πιθανό ο ιδιοκτήτης, ο οποίος και απεικονίζεται, να το σκεφτεί λίγο παραπάνω την επόμενη φορά.


Για επιστροφή στην κεντρική σελίδα της υποκειμενικής ενημέρωσης πατήστε εδώ.

Αντάρτες Πεζοδρομίων;

Υπάρχει ένας κανόνας στην φύση ο οποίος είναι από τους θεμελιώδεις: Ο ελεύθερος χώρος δημιουργείται μόνο από την υποχώρηση (ή εκδίωξη) κάποιου. Και καταλαμβάνεται σχεδόν αμέσως από κάποιον άλλο. Αυτό συμβαίνει παντού. Στους βοσκοτόπους της Αφρικής, στις μετακινήσεις των αερίων μαζών πάνω από την Ευρώπη, στις ανθρώπινες σχέσεις σε όλη την Υδρόγειο και βέβαια στα πεζοδρόμια της Αθήνας…

Το Σάββατο που μας πέρασε έγινε (και δυστυχώς δεν μετείχα) μια διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας. Η διαδήλωση δεν είχε σαν αίτημα την αύξηση των μισθών μας ή την μη μεταβολή των καθεστώτων ασφάλισής μας. Σαν θέμα είχε κάτι πολύ πιο θεμελιώδες. Και αυτονόητο. Το να μην παρκάρουμε εκεί που περπατάμε! Να μην βάζουμε τραπεζάκια (και βέβαια να μην πίνουμε τον καφέ μας) εκεί που θέλουμε να τρέχουν τα παιδιά μας.

Η λύση είναι βέβαια η εφαρμογή των νόμων από όλους. Τουλάχιστον η πολιτικά ορθή διάστασή της. Και όταν αυτός δεν εφαρμόζεται τότε να επεμβαίνει αυτός που έχει το δικαίωμα να επέμβει, δηλαδή η αστυνομία.

Τι γίνεται όμως όταν η αστυνομία όχι μόνο δεν ενδιαφέρεται αλλά παρανομεί; Μια βόλτα δίπλα από τη ΓΑΔΑ σε πείθει για το πόσο τα παρκαρισμένα μηχανάκια - των αστυνομικών ίσως; - σέβονται τις προσβάσεις των πεζών στα πεζοδρόμια… Και όταν το ρίχνεις στη πλάκα και ρωτάς (τους φρουρούς) γιατί δεν τα "γράφουν" σου απαντούν πολύ ευγενικά πως θα πρέπει να καλέσεις την τροχαία…

Δυστυχώς τα πράγματα πολλές φορές φέρνουν τα νεύρα μας στα όριά τους. Και εκεί τι κάνεις; Καλείς την Αστυνομία; Κατεβαίνεις σε διαδήλωση; Πλακώνεσαι με τη σύζυγο που είχε την εξωφρενική ιδέα να βγείτε βόλτα με το καροτσάκι στη γειτονιά; Τα βάζεις με το παιδί σου που δεν περπατά ακόμα στην ώριμη ηλικία των έξι μηνών;

Ή μήπως πρέπει να αρχίσουμε να κόβουμε οι ίδιοι πλέον τις «κλήσεις» στους παραβάτες; Να αρχίσουμε να χαρακώνουμε παρκαρισμένα αυτοκίνητα πάνω στις ράμπες αναπήρων ή στα πεζοδρόμια; Να τους κολλάμε αυτοκόλλητα στα τζάμια και να τα βάφουμε με σπρέι; Να κυκλοφορούμε με κόφτες τα βράδια και να κόβουμε όσες εξατμίσεις έχουν μεγάλη τρύπα στην έξοδο και μας παίρνουν τα αυτιά; Ή να τις παραγεμίζουμε με σιδερένιους βόλους και να τις κάνουμε κουδουνίστρες; Αν κάποιοι παίζουν με τα νεύρα μας, έχουμε δικαίωμα να παίζουμε με την περιουσία τους;