Τιχουάνα Ζωνιανά

Χτες το βράδυ έπεσε το μάτι μου πάνω σε ένα από τα, όπως πάντα, εξαιρετικά ντοκιμαντέρ του Εξάντα. Με τίτλο «Τιχουάνα», έλεγε την ιστορία της προσπάθειας που καταβάλει η Μεξικάνικη κυβέρνηση ενάντια στους μαφιόζους εμπόρους ναρκωτικών. Φόνοι, κόντρα φόνοι, συμβόλαια θανάτου, εργολάβοι κηδειών που δεν προλαβαίνουν να θάψουν, εργολάβοι που αναλάμβαναν το έργο να εξαφανίζουν τα πτώματα, αργυρώνητη αστυνομία και στρατός στις πόλεις ... Πόλεμος κανονικός δηλαδή με περίπου 10.000 νεκρούς τα τελευταία χρόνια...

Και θυμήθηκα μια ιστορία για την οποία θέλω να γράψω εδώ και κάνα μήνα αλλά όλο κάτι μου συμβαίνει. Κάποτε, σε μια έφοδο αστυνομίας σε εμπόρους ναρκωτικών, θες από κακή συνεννόηση, θες επειδή υπήρξε πράγματι αιφνιδιασμός, οι έμποροι αναγκάστηκαν να ανοίξουν πυρ. Γάζωσαν τα αυτοκίνητα των αστυνομικών και έστειλαν έναν εξ αυτών στο νοσοκομείο να χαροπαλεύει. Ο πιτσιρικάς μάλλον δεν θα συνέρθει ποτέ καθώς έχει πάθει εγκεφαλικές βλάβες που απ’ ότι καταλαβαίνω δεν είναι αναστρέψιμες. Τον Μάρτη του 2009 νοσηλευόταν ακόμα στο 401. Χωρίς την ικανότητα να περπατήσει ή να μιλήσει. Ούτε καν να ανέβει σε αναπηρικό καροτσάκι.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί διάβασα ότι στη δίκη εναντίον 42 ατόμων για την υπόθεση των Ζωνιανών, η οικογένειά του ειδικού φρουρού παραιτήθηκε από την παράσταση πολιτικής αγωγής. Η γυναίκα του και ο πατέρας του δηλώνουν ότι θέλουν την τιμωρία των ενόχων αλλά δεν θα το κυνηγήσουν δικαστικά. Τους λόγους που τους οδήγησαν σε αυτήν τους την απόφαση δεν τους αναφέρουν.

Προσωπικά πιστεύω ότι η οικογένειά του απειλήθηκε προκειμένου να αποσυρθεί από τη δίκη. Βλέπετε, αλλιώς είναι ένας δικαστής να δικάζει μπρος στα μάτια της οικογένειας του θύματος και αλλιώς μόνο μπροστά από ένα πλήθος που ζητά αποκλειστικά την αθώωση των συνενόχων του.

Όσοι νόμιζαν πριν από 18 μήνες, τον Νοέμβριο του 2007 ότι η Ελληνική Τιχουάνα, τα Ζωνιανά, θα το έβαζαν έτσι εύκολα κάτω, μάλλον γελάστηκαν. Έφυγαν τα κανάλια τους ξέχασε και ο κόσμος.

Τα Ζωνιανά όμως δουλεύουν μεθοδικά. Χρόνια τώρα. Έχουν δημιουργήσει βαθιές κομματικές σχέσεις. Με πρόσωπα όπως ο Μητσοτάκης και ο Κεφαλογιάννης. Και οι δύο με πολλές κουμπαριές στο χωριό. Ο πρώτος πρώην Πρωθυπουργός με κόρη υπουργό και γιο βουλευτή. Ο δεύτερος, καταδικασμένος πρόσφατα με ποινή χάδι για υπόθαλψη εγκληματία, πρώην σύμβουλος του νυν πρωθυπουργού και με κόρη βουλευτή. Τα Ζωνιανά έχουν επίσης δημιουργήσει σχέσεις έμμισθες με υπηρεσιακούς παράγοντες όπως αστυνομικούς και δικαστές. Σημειώνω ότι η δίκη δεν έγινε στην Κρήτη όπως θα έπρεπε. Επισήμως για να μην επηρεαστεί η δικαιοσύνη. Οπότε την εξόρισαν στον.... Πειραιά. Απέναντι δηλαδή από τον καταπέλτη του πλοίου και ευκόλως προσβάσιμη από τους μεγαλοδικηγόρους που βέβαια, όπως οι μύγες δεν απουσιάζουν ποτέ από τα σκατά. Λυκουρέζος, Κούγιας, Τσοβόλας και δεν συμμαζεύεται Άνθρωποι δηλαδή που έχουν ισχυρές επαφές τόσο με την πολιτική όσο και με την δικαιοσύνη. Και βέβαια, έχουν δημιουργήσει σχέσης σιωπής, πασιφανώς αμειβόμενης, εν είδη πανάκριβων δώρων σε γάμους και βαφτίσια ανάμεσα στους συγχωριανούς. Το παράνομο χρήμα είναι πολύ και φτάνει για όλους όσοι χρειάζονται...

Οπότε δεν είναι να απορείς που τα ΜΜΕ ασχολούνται με την Τιχουάνα αλλά όχι πλέον με τα Ζωνιανά. Προς υπεράσπιση του Αυγερόπουλου, υποθέτω ότι είναι πολύ πιο εύκολο να ψάξεις σαν ξένος δημοσιογράφος την Τιχουάνα παρά σαν Έλληνας τα Ζωνιανά. Εκτός και αν έχεις στο πλευρό σου την 101η αερομεταφερόμενη μεραρχία η οποία κατά πάσα πιθανότητα μπορεί να σου εξασφαλίσει σχετικώς ασφαλή διέλευση μέσα από το χωριό...

Για την ιστορία, τον αστυνομικό τον λένε Στάθη Λαζαρίδη. Για τους ενόχους δεν θα μάθουμε όνομα...

Στη φωτογραφία, αν δεν κάνω λάθος, ο πρόεδρος των Ζωνιανών. Ο οποίος παρέλαβε κράτος και δεν πρόκειται να παραδώσει κοινότητα... Στη δεύτερη φωτογραφία το σπήλαιο των Ζωνιανών. Όλα στο φως και το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκκαλο.

Διαβάστε επίσης:
Έχω Εμπιστοσύνη στην Ελληνική Δικαιοσύνη (ναι, καλά)
Το ασυνείδητο της κοινωνίας

Για επιστροφή στην κεντρική σελίδα της υποκειμενικής ενημέρωσης πατήστε όπου εδώ.

Φασκελο Κουκούλωστα

Διευρύνεται ο κύκλος των προσώπων η περιύβριση εις βάρος των οποίων θα διώκεται αυτεπάγγελτα. Η περιύβριση εις βάρος υπουργών, βουλευτών, δικαστών, εισαγγελέων, αστυνομικών, διοικητών οργανισμών και κρατικών τραπεζών και κάθε άλλου δημοσίου υπαλλήλου, ο οποίος εντάσσεται στο άρθρο 13 του Ποινικού Κώδικα, από όποιον φοράει κουκούλα θα διώκεται πλέον αυτεπαγγέλτως. Το ανωτέρω από το Βήμα.

Παιδιά, είναι σαφές ότι άλλος έχει την γρίπη (ο υποκρυπτόμενος πίσω από το όνομα Ο Σχολιαστής) και άλλος γράφει τις αρλούμπες. Τι θέλει δηλαδή να πει ο νομοθέτης; Ότι θα διώκεται αυτεπάγγελτα η περιύβριση των ανωτέρω προσώπων αν την ώρα του βρισιδίου ο υβρίζων φοράει κουκούλα. Μάλιστα. Σωστά. Δηλαδή, αν τον πιάσουν. Διότι αν δεν τον πιάσουν ποιον θα διώξουν αυτεπάγγελτα; Την κουκούλα; Έτσι και αλλιώς και αν δεν έβριζε εκείνη την ώρα (που εδώ που τα λέμε, μάλλον θα έβριζε) σίγουρα θα τα είχε χώσει λίγο πριν και σίγουρα θα τα έχωνε λιγουλάκι αργότερα.

Προσπαθεί λοιπόν ο σοφός νομοθέτης, προσπαθεί να γράψει σε χαρτί ότι ανοησία του λέει η προϊσταμένη πολιτική αρχή, αυτή η πολιτική αρχή που πριν είκοσι μέρες δεν την ήξερε η μάνα της, μετά από κάνα χρόνο θα την ξέρει μόνο αυτή και που ενδιαμέσως νομίζει ότι έχει πιάσει τον παπά από τους αδένες της βουβωνικής χώρας (για να μη βρίζουμε).
Και την ίδια ώρα βόμβες σκάνε απέναντι από τη ΓΑΔΑ, βουλιάζει η οικονομία, φτώχια και διάλυση στα σχολεία και στα πανεπιστήμια των οποίων τον διάλογο για την αναβάθμιση διευθύνει ο Άρης ΜυαλόRasaς Σπηλιοτόπουλος, η εξωτερική μας πολιτική καταστρώνεται με χαμόγελα και η γυναίκα μου έγκυος στον όγδοο μήνα για να κάνει δυο εξετάσεις στο ΙΚΑ γύρισε τη μισή Αθήνα.

Όμως, το πρόβλημα είναι αυτοί με τις κουκούλες. Μα δεν καταλαβαίνουν οι ηλίθιοι ότι για κάθε έναν που θα πιάνουν, αν θα πιάνουν, θα ξεπετάγονται άλλοι δύο; Εκεί είναι το ζήτημα; Στο αν το βρίσιμο με σκουφί είναι χειρότερο από το ξεσκούφωτο βρίσιμο; Εκεί είναι το θέμα; Να συνεννοηθούμε ρε παιδί μου, αν είναι τα πράγματα να πάνε καλύτερα, αν είναι αυτός ο τρόπος για κοινωνική ειρήνη, να το παλέψουμε να μη βρίζουμε. Με κουκούλα ή μη. Με ζέστη ή με κρύο. Με Δένδια και με ένδεια…

Μόνο που, επειδή φαίνεται ότι δεν το έχετε καταλάβει αισθάνομαι υποχρεωμένος να σας βοηθήσω, να σας πάρω από το χέρι και να σας περάσω απέναντι τον δρόμο ρε αδερφέ, να σας πω απλά ότι δεν σας βρίζουν τα σκουφιά. Το από κάτω κομμάτι απ΄ το σκουφί σας βρίζει…

Στην φωτογραφία το Αγγλικό Θωρηκτό Hood, όπερ μεθερμηνευόμενον, κουκούλα, το οποίο πήγε αδιάβαστο από μια ομοβροντία του Bismarck. Δεν προβλέπω ίδια κατάληξη για τις απανταχού αθηναϊκές κουκούλες, το αυτό όμως οφείλω να ομολογήσω ότι δεν διαβλέπω για την κυβέρνησή μας. Και στη γωνιά περιμένει ο διψασμένος, για πατρική εξιλέωση, Γιωργάκης…

Για επιστροφή στην κεντρική σελίδα της υποκειμενικής ενημέρωσης πατήστε εδώ .

Το ασυνείδητο της κοινωνίας

Η είδηση έχει ως εξής: Ομάδα περίπου 10 ατόμων, με αποκριάτικες μάσκες, πέταξε τα ξημερώματα βόμβες μολότωφ σε συρμό του ΗΣΑΠ που βρισκόταν σε αναμονή δρομολογίου στον σταθμό της Κηφισιάς.

Την είδηση την άκουσα το πρωί από τον Φοίβο Καρζή, στο ραδιόφωνο. Ο Φοίβος, με τον οποίο άλλοτε συμφωνώ και άλλοτε διαφωνώ, στο βερμπαλοeditorial με το οποίο προλογίζει κάθε φορά το δελτίο του είπε με σκωπτική διάθεση ότι χτυπήθηκε άλλο ένα σύμβολο της πλουτοκρατίας προφανώς από ανθρώπους των οποίων το ιδεολογικό υπόβαθρο είναι για τα μπάζα. Και ανησυχούσε στο τέλος για το ποιος θα πληρώσει και αυτόν τον λογαριασμό.

Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι εδώ, ανεξάρτητα από το αν οι πιτσιρικάδες πυρπολητές των βαγονιών είναι κακομαθημένα βορειοπρο - αστάκια ή γόνοι αγνών καταπιεσμένων της εργατικής τάξης, πρόκειται για άλλη μια εκδήλωση του ασυνείδητου της κοινωνίας

Και εξηγούμαι: Για τον παππού Φρόιντ το ασυνείδητο είναι η αποθήκη, το μπουντρούμι, στο οποίο κρύβονται οι κοινωνικά απαράδεκτες ιδέες, επιθυμίες και πόθοι, οι τραυματικές εμπειρίες και τα επώδυνα συναισθήματα που καταπιέζει το μυαλό με τον μηχανισμό της απώθησης. Παρόλα αυτά τα περιεχόμενά του δεν είναι αποκλειστικά αρνητικά. Κατά την ψυχαναλυτική άποψη, το ασυνείδητο είναι μία δύναμη η επίδραση της οποίας εκδηλώνεται στα συμπτώματά της.

Τι εννοώ; Ότι για την αντίδραση των παιδιών που καίνε και βανδαλίζουν, που βάζουν κουκούλες, μάσκες και γκαζάκια σε αυτοκίνητα και ΑΤΜ και από χτες και στον ηλεκτρικό, φταίμε, καραφταίμε, όλοι μας. Φωνάζουν οι μαγαζάτορες, «μα εμείς δεν κάναμε τίποτα, γιατί μας καταστρέφουν τις περιουσίες μας;» αλλά έχουν απωθήσει στα βάθη του ασυνείδητου ότι έχουν κατακλέψει πελάτες, εφορία και υπαλλήλους... Ωρύονται οι βουλευτές προς τον Αλαβάνο να καταδικάσει «τα έκτροπα» (λες και αυτό θα έκανε κάποια διαφορά) απωθώντας στο πίσω μέρος του μυαλού τους εικόνες Υπουργών με 8 σπίτια και 52 οικόπεδα. Κράζουν οι Pretend-έριδες στα τηλεοπτικά παράθυρα σα να μην γνωρίζουν ότι είναι αυτοί οι ίδιοι που συστηματικά καταπιέζουν την έκφραση των νέων ιδεών και της διαφορετικής άποψης. Δεν συνεχίζω με παραδείγματα, μπορώ να γράφω μέχρι αύριο.

Φορτώνεται το ασυνείδητο της κοινωνίας, φορτώνεται συστηματικά εδώ και δεκαετίες από διεφθαρμένους πολιτικούς, αδιάφορους δημόσιους υπαλλήλους, αυτομισθολογούντες δικαστές, εξοστρακίζοντες αστυνομικούς, πληροφοριοπνίχτες δημοσιογράφους και λογιών λογιών κλεφτονοικοκυραίους.

Φορτώνεται και έρχονται οι πιτσιρικάδες για να το ξελαφρώσουν.

Στην φωτογραφία το ασυνείδητο κάτω από το συνειδητό.

Περίπου για το ίδιο θέμα:
Έχουμε πράγματι πόλεμο;

Δράση, αντίδραση, δράση

Επιστροφή στην κεντρική σελίδα της υποκειμενικής ενημέρωσης. Για έγκαιρη και έγκυρη τραβάτε στο Μέγκα.

Έντεκα Ανήλικοι με τον Τρομονόμο

Κάλιο αργά παρά ποτέ να πάρεις χαμπάρι κάτι. Ας είναι καλά ο πρκλς και το blog του. Σε τι αναφέρομαι; Στο γεγονός ότι στην Λάρισα, παραπέμπονται σε δίκη, με τον τρομονόμο, έντεκα ανήλικοι μαθητές (γυμνασίου και των πρώτων δύο τάξεων του λυκείου) παρέα με άλλους οκτώ ενήλικους. Ο λόγος; Αντιγράφω το κατηγορητήριο: «διότι συγκρότησαν οργάνωση που λειτουργούσε με κατανεμημένους ρόλους, με διαρκή λειτουργία προς τα έξω, που επεδίωκε τη διάπραξη εμπρησμών και παραβάσεων, σχετικά με τις εκρηκτικές ύλες. Υπόταξαν τα βούλησή τους στη βούληση εγκληματικής οργάνωσης, συναποτελούσαν μία ενιαία μονάδα που συσκέπτονταν και συναποφάσιζαν. Για τις πράξεις τους χρησιμοποιούσαν πέτρες, βόμβες, μπουκάλια και λοστούς και έφεραν μαζί τους καδρόνια και μεταλλικά αντικείμενα. Εξαπέλυαν συγκροτημένες ομαδικές επιθέσεις… κατείχαν ποικίλα τεχνικά μέσα πάσης φύσεως, με τα οποία παρεμβάλλονταν στους ασυρμάτους της αστυνομίας. Η ομάδα είχε δυνατότητα να εναλλάσσεται και ν΄ αντικαθιστά τα μέλη της χωρίς η ίδια να υφίσταται αλλαγή». Όπως καταλαβαίνετε, πήραν μέρος στις διαδηλώσεις που ακολούθησαν τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου.

Και αντιγράφω από το indymedia απόσπασμα από τα πρακτικά της Βουλής στο οποίο ο Απόστολος Κακλαμάνης, γριά αλεπού της πολιτικής που αφού τον συμφέρει στη συγκεκριμένη περίπτωση, τα χώνει στην τρέχουσα κυβέρνηση:

Απόστολος Κακλαμάνης: Εδώ είμαστε πάρα πολλοί δικηγόροι. Μα, είναι σοβαρό αυτό το κατηγορητήριο, χωρίς να εξατομικεύεις και να εξειδικεύεις, χωρίς να ταυτοποιείς πρόσωπο και πράξη; Μα, ούτε στις πλέον ανώμαλες περιόδους της ζωής αυτής της χώρας δεν υπήρξε τέτοιου είδους κατηγορητήριο, το οποίο δυστυχώς για μεν τα υποτιθέμενα στοιχεία, πραγματικά ή όχι, δεν θα το ελέγξω. Το υλικό δόθηκε από την Αστυνομία, αλλά η εντολή για τη σύνταξη αυτού του κατηγορητηρίου δόθηκε από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου. Διότι δεν είναι το κατηγορητήριο της Αστυνομίας, το κατηγορητήριο της εισαγγελικής αρχής είναι. Αυτά όλα εμένα με ανησυχούν και υποθέτω ότι ανησυχούν και εσάς έστω και αν από κακώς νοούμενο κομματικό καθήκον εκφράζεσθε διαφορετικά…

Απόστολε, και γω ανησυχώ. Ως συνάνθρωπος, ανησυχώ για το ότι φαίνεται ότι, γερνώντας, χάνεις τη μνήμη σου και ξέχασες το γνωστό σύνθημα της δεκαετίας του ’80, «τίποτα δεν γίνεται χωρίς τον Αρκουδέα» και τα ΜΑΤ-ΜΕΑ του. Περασμένα ξεχασμένα, σχωρέθηκε και ο Νίκωνας, ας τα χώσουμε τώρα στη Ν.Δ., συμφέρει κιόλας…

Σαν πολιτικό όν όμως, ανησυχώ γιατί από τις διαδηλώσεις του Δεκέμβρη έχουν κυκλοφορήσει και κάτι βιντεάκια στη Γιουτιούμπα όπου δίπλα στα παιδάκια με τα ροπαλάκια υπάρχουν άλλα παιδάκια με λοσταράκια και φαίνεται ότι όλοι μαζί παίζουν μια χαρά και περνάνε υπέροχα. Αλλά κανένα από αυτά τα «παιδιά» δεν παραπέμφθηκε ως τρομοκράτης. Ούτε και παραιτήθηκε κανείς μετά το βίντεο. Ούτε ΕΔΕ έγινε φαντάζομαι, ούτε βέβαια απαγγέλθηκε σε κανέναν αστυνομικό κατηγορία για παράβαση καθήκοντος. Ανησυχώ δηλαδή επειδή φαίνεται ότι δεν έχουμε διδαχτεί τίποτα από την Ιστορία μας με αποτέλεσμα το κράτος, όπως και πολλά άλλα «προηγμένα» ή «υπανάπτυκτα» κράτη, να διατηρεί τη δυνατή παράδοση στην δημιουργία καταστάσεων και στην κατασκευή ενόχων. Τους οποίους σε κάθε ευκαιρία τους κυνηγά και τους ανακρίνει μέχρι που να τους αναγκάσει να αυτοκτονήσουν, εντός ή εκτός εισαγωγικών, σε κάποια καμπίνα πλοίου, όπως είχε γίνει με τον Μαρίνο περίπου στα μέσα της δεκαετίας του 90. Εδώ, λοιπόν, τα παιδιά αυτά παραπέμπονται με τον τρομονόμο, δηλαδή με διαδικασίες εξπρές, χωρίς ενόρκους και χωρίς να έχουν δικαίωμα έφεσης μετά την εκδίκαση της απόφασης, αν δεν κάνω λάθος, καθώς τα σχετικά βουλεύματα έχουν αμετάκλητο χαρακτήρα.

Δεν είμαι κατά της Αστυνομίας. Την θεωρώ απαραίτητη. Και, πείτε με ρομαντικό ή συγκαταβατικό ή κότα, δεν πιστεύω στην ένοπλη αντίδραση, στην καταστροφή περιουσιών, ακόμα και αν αυτές ανήκουν σε κλεφτονοικοκυραίους που λέει ο Δημήτρης ο Τζουβάνος, στους τυφλούς πυροβολισμούς αστυνομικών τμημάτων, περιπολιών αστυνομικών κ.λπ.

Ταυτόχρονα όμως δεν πιστεύω και σε μια αστυνομία η οποία δρα με επιπολαιότητα και ερασιτεχνισμό. Μια αστυνομία που τραβά πιστόλι με το παραμικρό. Και μια δικαιοσύνη της οποίας οι εισαγγελείς παραπέμπουν με ευκολία δεκαεξάχρονα να δικαστούν με τον τρομονόμο και της οποία οι δικαστές κόβουν και ράβουν τα μισθολόγιά τους και μάλιστα αναδρομικά.

Παράλληλα αρνούμαι να πιστέψω ότι πίσω απ’ όλα αυτά υπάρχει κάποιος «πολιτικός εγκέφαλος», κάποιος μάστερ μάιντ που τραβά τα νήματα και συντονίζει κρατικές επιθέσεις. Γιατί το αρνούμαι; Γιατί πολύ απλά κάτι τέτοιο θέλει ικανότητες και ταυτόχρονα τη διάθεση να αναλάβεις πολιτικό ρίσκο. Διότι αν σε ξεσκεπάσουν, κάηκες δια παντός.

Απελπίζομαι λοιπόν και δεν ξέρω τι να κάνω. Γιατί εδώ πρόκειται πράγματι για μια προσπάθεια να σπάσει το ηθικό των πολιτών. Μόνο που αυτή η προσπάθεια δεν είναι συντονισμένη όπως είπα. Είναι δυστυχώς διάχυτη στη νοοτροπία της αστυνομίας. Είναι η παιδεία τους. Και δεν θα αλλάξει με επιθέσεις. Θα αλλάξει μόνο αν υπάρξει διακομματική πολιτική βούληση με διάρκεια. Αλλά κάτι τέτοιο δεν φαίνεται από πουθενά. Γι αυτό και βρίσκομαι σε απόγνωση…

Φαντασία στην εξουσία και εισαγγελικά παραγγέλματα

Τελικά οι αγρότες από την Κρήτη έκαναν την υπέρβασή τους. Μεγάλη υπέρβαση το Αιγαίο, δε λέω, αλλά αν σκεφτείς ότι το να αποκλείεις το Ηράκλειο από τα Χανιά, τελικά, δεν πληρώνει, καλύτερα να πάρεις το τρακτέρ, να το ανεβάσεις στο καράβι και να έρθεις στην Αθήνα.

Θυμάμαι, κάποτε, περίπου στο 1990 μια είδηση που αφορούσε στις πανελλήνιες (ή πανελλαδικές) εξετάσεις. Έπιασαν κάποιον εξεταζόμενο με δέκτη στο μπανταρισμένο του αυτί και απέξω κάποιον άλλο που προσπαθούσε να του πει τις απαντήσεις στα θέματα, με πομπό. Είχα ακούσει και εκείνη την είδηση στο ραδιόφωνο. Συνελήφθησαν, έλεγε, και τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες, έλεγε, για…. Και εγώ τότε περίμενα να ακούσω μια κατηγορία του τύπου «παραβίαση του αδιάβλητου των εξετάσεων» και διάφορα τέτοια. Αλλά ο εισαγγελέας είχε ρέντα εκείνη τη μέρα. Η κατηγορία που απαγγέλθηκε ήταν «λειτουργία παράνομου ραδιοφωνικού σταθμού»!!!!! Κερασμένα όλα!!!

Σήμερα, λοιπόν, άκουσα στο ράδιο πάλι, και το επιβεβαίωσα στην εφημερίδα, ότι ο λόγος που δεν αφήνουν τους αγρότες να παρελάσουν με τα τρακτέρ τους μέχρι την Αχαρνών, στο Υπουργείο Γεωργίας, είναι, όχι η παρακώλυση της κυκλοφορίας, όχι ότι ενδεχομένως απαγορεύεται η κυκλοφορία αγροτικών μηχανημάτων σε αστική περιοχή, αλλά ότι είναι ντιζελοκίνητα!!!!

Ναι κυρίες, κύριοι και αγαπητά παιδιά. Ο καραγκιόζης ξανάρθε. Και φοράει στολή εισαγγελέα… Δεν τους αφήνει να βγουν από το λιμάνι μη τυχόν και ρυπάνουν την Αθήνα!!!

Ανεξάρτητα από το αν διαφωνώ ή συμφωνώ με την παράλυση της Αθήνας από καμιά διακοσαριά τρακτέρ τα οποία έτσι και βγουν από το λιμάνι δεν ξαναγυρνούν πίσω αν δεν πάρουν αυτά που θέλουν, οφείλω να ομολογήσω ότι τελικά σε αυτή τη χώρα δεν πλήττεις ποτέ. Επίσης οφείλω να πω ότι, από μακρά εμπειρία, οι Κρητικοί παίρνουν πάντα αυτά που θέλουν...

Στη φωτογραφία, κρητικός που έχασε το καράβι…

Δικηγόροι Ανώνυμοι

Το 2006, ο πιλότος της Ελληνικής Αεροπορίας, Κώστας Ηλιάκης, σκοτώθηκε πάνω από το Αιγαίο μετά από σύγκρουση με τουρκικό αεροσκάφος το οποίο επίσης έπεσε αλλά ο πιλότος του πρόλαβε να εκτιναχθεί και σώθηκε.

Δύο δικηγόροι, τα ονόματα των οποίων δεν αναφέρω γιατί δεν έχω καμιά διάθεση να τους κάνω διαφήμιση ή δυσφήμιση, όπως θέλετε πάρτε το, κατέθεσαν μήνυση εναντίον του Τούρκου πιλότου. Τον οποίο, Τούρκο πιλότο, η Ελληνική δικαιοσύνη, στο πρόσωπο της οποίας έχω απεριόριστη εμπιστοσύνη καθώς πάντα φροντίζει να εξομοιώνει τους μισθούς της με τους ανώτατους μισθούς του Χ ακριβοπληρωμένου διευθύνοντα συμβούλου κάποιας ΔΕΚΟ (και μάλιστα αναδρομικά), καταδίκασε με 4 χρόνια φυλάκιση.

Ευτυχώς για τον Τούρκο, αν και η ποινή που του βάλαμε δεν είναι εξαγοράσιμη, εφόσον αποφασίσει να ασκήσει έφεση δεν θα φυλακιστεί μέχρι την εκδίκασή της και έτσι θα μπορεί ο άνθρωπος να πετά, μέχρι τότε, ανενόχλητος. Στα άρθρα που διάβασα για το συγκεκριμένο θέμα, δεν διευκρινίζεται αν θα πρέπει να παρουσιάζεται κάθε πρώτη και δεκαπέντε στη ΓΑΔΑ.

Αν και οι στρατιωτικοί που κλήθηκαν να καταθέσουν έκοψαν λάσπη λέγοντας ότι δεν μπορεί να πει κάποιος με ακρίβεια τι έχει συμβεί αν δεν είναι μέσα στο αεροσκάφος, και τέλος πάντων, ακόμα και αν ξέρουμε, για λόγους εθνικής ασφάλειας δεν μπορούμε να σας πούμε και πολλά πολλά, η εισαγγελέας του δικαστηρίου μίλησε για «εμφανή αμέλεια» του Τούρκου και τόνισε, σύμφωνα με την εφημερίδα «Το Έθνος» ότι «Οι αδέξιοι χειρισμοί του και η διαρκής παρενόχληση που έκανε στο ελληνικό αεροσκάφος, ήταν η μόνη ενεργός αιτία της σύγκρουσης...».

Προφανώς είχε δει στο τέλος της δεκαετίας του ’80 το Top Gun και από τότε έχει άποψη στα αεροπλανικά κόλπα. Μου φαίνεται πως μετά το κληρονομικό χάρισμα, στη ζωή του τόπου εισέρχεται και το εισαγγελικό χάρισμα…

Ο θάνατος ενός ανθρώπου δεν μπορεί να είναι αστείο θέμα. Και όταν συμβαίνει κάτω από τέτοιες συνθήκες πρέπει να αντιμετωπίζεται και με σεβασμό. Είναι ανοσιούργημα να γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης. Οπότε, για τους δυο δικηγόρους που την έπεσαν στον Τούρκο πιλότο, τι να πω… Παιδιά, ο Λυκουρέζος έγινε διάσημος ως αυτόκλητος μηνυτής των Χουντικών. Και όπως λένε και στο χωριό της κουμπάρας μου, first is first, second is nothing…

Έχω Εμπιστοσύνη στην Ελληνική Δικαιοσύνη (ναι, καλά)

Ή αλλιώς: Greeks, go home
Σιγά που θα έμπλεκαν οι Λωζανίτες του Διεθνούς Αθλητικού Δικαστηρίου (CAS) με τους Έλληνες. Είπαμε κουτόφραγκοι αλλά όχι και έτσι… Κατάλαβαν, βλέπετε, οι άνθρωποι ότι αν δικαίωναν την προσφυγή του Απόλλωνα Καλαμαριάς θα άνοιγε βιομηχανία εξαγωγής ελληνικών αθλητικών διαφωνιών – προσφυγών. Οπότε, με έξυπνο σκεπτικό, που κατά την αδαή μου γνώμη, δεν είχε να κάνει με την ουσία της απόφασης, απέρριψε την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων για την επικύρωση της βαθμολογίας της Super League (υπάρχει και απλή;).

Έχει πολύ ενδιαφέρον το γλείψιμο – κλείσιμο του ματιού που κάνουν πολλοί προς την δικαιοσύνη πριν την εκδίκαση των υποθέσεων τους: «έχω εμπιστοσύνη στην Ελληνική δικαιοσύνη». Ρε φίλε, αφού έχεις εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη τότε δεν χρειάζεται να το πεις γιατί είναι σαν να την προκαταλαμβάνεις. Επίσης έχω την εντύπωση ότι για τις υποθέσεις που εκδικάζονται στην Ελλάδα, ο προσδιορισμός «Ελληνική» πριν τη λέξη «δικαιοσύνη» μάλλον παραπέμπει σε χαμηλό IQ. Σε ελεύθερη παράφραση, λοιπόν, αυτό το «έχω εμπιστοσύνη στην Ελληνική δικαιοσύνη» ερμηνεύεται ως «είμαι κουτοπόνηρος γλείφτης και ένοχος, με σέρνουν στα δικαστήρια και πιστεύω ότι όσοι με ακούν δεν γνωρίζουν στο δικαστήριο ποιας χώρας δικάζομαι».

Πιο πολύ ενδιαφέρον έχει βέβαια ότι οι ίδιοι, αφού καταδικαστούν ή «δεν δικαιωθούν» όπως μετά λένε, παρόλη την εμπιστοσύνη τους προς την Ελληνική Δικαιοσύνη, εξάγουν το θέμα τους. Όποτε μπορούν γιατί δεν προβλέπεται για όλες τις περιπτώσεις. Με τη διαφορά ότι οι κουτόφραγκοι δεν έχουν διάθεση να μπλέξουν και συχνά πυκνά τους στέλνουν πίσω.

Προσωπικά δεν πολυέχω εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη. Άνθρωποι είναι και οι δικαστές, με προσωπικά συμφέροντα, με φιλοδοξίες επαγγελματικής ανέλιξης, με πολιτικές «ευαισθησίες» και με ευλύγιστες μέσες ή απλά με νεύρα εκείνη την ημέρα. Επίσης χέζουν όπως εμείς και πολύ από αυτούς την ώρα που το πράττουν, διαβάζουν και εφημερίδα!

Δεν χρειάζεται να μπορείς να διαβάζεις ανάμεσα στις γραμμές για να τα καταλάβεις αυτά. Μόνο και μόνο εκείνη η υπόθεση που αφορούσε τους ίδιους και που την δίκασαν οι ίδιοι φτάνει για να καταλάβεις: Μέσα σε μια νύχτα, πέρυσι, ανέβασαν 100% τους μισθούς τους και μάλιστα αναδρομικά.

Αλλά και οι κουτόφραγκοι τι μας φταίνε να τους ταλαιπωρούμε με τις δυσκαμψίες μας; Οπότε μας στέλνουν από εκεί που ήρθαμε. Πρωτάθλημα και κύπελλο στον Ολυμπιακό λοιπόν… CAS and Carry.

Δεν χρειάζεται να πληρώσεις!

Χτες έπρεπε να πάω σε μια δίκη στο πλημμελειοδικείο.

Όση ώρα περίμενα να δικαστώ είχα την ευτυχία να παρακολουθήσω την εξής απίστευτη εκδίκαση υπόθεσης:

Κάποιον, κάποτε (πριν τρία χρόνια) η τροχαία τον είχε πιάσει να οδηγεί χωρίς δίπλωμα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, είχα ακούσει από παλιότερα, πας, δίνεις εξετάσεις για το δίπλωμα και όταν οριστεί η δικάσιμος το προσκομίζεις και απαλλάσσεσαι…

Κάτι που όμως ο πολύς κόσμος δεν γνωρίζει είναι ότι αν οδηγάς χωρίς δίπλωμα και τρακάρεις, δεν καλύπτεσαι από ασφάλεια. Αν λοιπόν φταις πρέπει να πληρώσεις τον άλλον (πεζούς, οδηγούς, επιβάτες, υλικές ζημιές) από την τσέπη σου. Αν φταίει ο άλλος, τότε, ότι ζημιά πάθεις, σωματική ή υλική, πρέπει επίσης να την πληρώσεις από την τσέπη σου.

Στο δικαστήριο λοιπόν δικαζόταν αυτός ο μεσόκοπος ταλαίπωρος (είχε πράγματι όψη ταλαίπωρου), Αλβανός, ο οποίος όταν τον ρώτησε ο Εισαγγελέας αν είχε δίπλωμα απάντησε πως όχι. Ίδια απάντηση όμως είχε δώσει και πριν ενάμισι χρόνο που είχε ξαναδικαστεί για το ίδιο αδίκημα και είχε πάρει αναβολή προκειμένου να πάει να δώσει εξετάσεις. Όταν λοιπόν ρωτήθηκε αν, στο διάστημα που μεσολάβησε, έδωσε εξετάσεις απάντησε ότι είχε δώσει και είχε κοπεί στα σήματα (και πώς να μην κοπεί αφού το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα ξέρει να διαβάζει για τα σήματα). Ο Εισαγγελέας επέμενε να τραβάει χαρτί και ρώτησε: «Πότε έχεις κανονίσει να ξαναδώσεις;» για να λάβει την απάντηση «δεν ξέρω».
-Τι εννοείς δεν ξέρεις; Κάθε πότε δίνουν εξετάσεις;
-Ε…δεν ξέρω…όποτε τους πούμε; (!)
-Πρέπει να βγάλεις δίπλωμα. Οδηγείς αυτόν τον καιρό;
-Οδηγώ…
-Αν σε ξαναπιάσουν;
-Έχω το Αλβανικό δίπλωμα
-Μα αυτό δεν είναι έγκυρο εδώ. Να πας να δώσεις για δίπλωμα. Πότε σε βολεύει να δώσεις για δίπλωμα; (!)
-Δεν ξέρω…Καλοκαίρι;
-Προτείνεται η αναβολή της δίκης.
Και η πρόεδρος αποφάσισε, ύστερα από την πρόταση του Εισαγγελέα να αναβάλει τη δίκη μέχρι τον Φλεβάρη του 2009…

Αν αυτός ο άνθρωπος προκαλέσει ατύχημα και αφήσει κάποιον ανάπηρο ποιος θα αποζημιώσει τον ανάπηρο; Δεν συζητώ για υλικές ζημιές. Μιλάω για έξοδα εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ για νοσήλια και διαβίωση για κάποιες δεκάδες χρόνια. Ο συγκεκριμένος που είχε πάει κατηγορούμενος ήταν σίγουρα εργάτης ή μικροαυτοαπασχολούμενος. Όπως γίνεται εύκολα κατανοητό δεν θα μπορούσε να αποζημιώσει κανέναν με την περιουσία του. Και η δικαστής είναι σίγουρο ότι το καταλάβαινε αυτό. Αλλά έδωσε αναβολή για τέταρτο χρόνο στην υπόθεση.

Τι θα έπρεπε να γίνει; Δεν θα έπρεπε να εφαρμοστεί ο νόμος; Να πληρώσει ο παραβάτης ένα πρόστιμο; Δεν θα έπρεπε η κοινωνία μέσα από τον νόμιμο εκπρόσωπό της, που είναι το κράτος, να αυτοπροστατεύεται; Αυτός ο άνθρωπος αν προκαλέσει ατύχημα θα καταστραφεί οικονομικά και ενδεχομένως να καταστρέψει και άλλους ανθρώπους. Και το μήνυμα που στάλθηκε σε εκείνη την αίθουσα από τους δικαστές (κράτος) προς το ακροατήριο (κοινωνία) ήταν: Αυθαιρετήστε, δεν τρέχει τίποτα.

Επίσης στάλθηκε και ένα άλλο μήνυμα. Δεν χρειάζεται παραδικαστικό κύκλωμα για να αθωωθείς. Σε αθωώνουν έτσι και αλλιώς. Και όσοι ίσως κάποτε να πλήρωσαν για να αθωωθούν προφανώς δεν υπήρξαν ποτέ μέλη ακροατηρίου σε πλημμελειοδικείο…