Περί Σημαίας

Το παρακάτω είναι απόσπασμα από επιστολή που στάλθηκε στον Γκάζι Καπλάνι και δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ. Το κείμενο είναι ωραιότατη μπουνίτσα στο μαλακό υπογάστριο. Για μένα, όμως, εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν αρκετά εθνικιστικά (λέμε τώρα) σχόλια, γραμμένα σε άπταιστα greeklish…

Αγαπητέ «Υπάρχουμε... Συνυπάρχουμε». Με λένε Μπέσα. Γεννήθηκα στην Αλβανία. Από τριών χρονών ζω στην Ελλάδα. Σπουδάζω στη Φιλοσοφική Αθηνών. Πέρσι πήγα με το πρόγραμμα Εrasmus στη Στοκχόλμη. Οι συμφοιτητές μου ήταν από παντού. Όταν γνωρίσεις ανθρώπους που έρχονται από παντού, είναι αναπόφευκτο το ερώτημα «από πού είσαι;». Απαντούσα «από την Ελλάδα». Έτσι ένιωθα. Έχω ζήσει τέσσερα χρόνια της ζωής μου στην Αλβανία και δεκαεπτά στην Ελλάδα. Σε όσους γνώριζα καλύτερα, τους εξηγούσα πως είμαι από την Ελλάδα αλλά έχω γεννηθεί στην Αλβανία. Μου έκανε εντύπωση ότι στη Στοκχόλμη δεν ένιωθα αυτό το δίλεπτο χτυποκάρδι που νιώθω όταν με ρωτούν «από πού είσαι;» στην Ελλάδα. Βλέπετε, από το δημοτικό «κατάλαβα» ότι δεν είναι καλό να είσαι από την Αλβανία. Τα παιδιά, ειδικά στο δημοτικό, είναι πολύ σκληρά. Κάποιες φορές, μου έδιναν να καταλάβω ότι η καταγωγή μου ανήκε στην ομάδα των «κακών». Είχα υπέροχες δασκάλες που με βοήθησαν να ξεπεράσω τα κόμπλεξ μου. Εγώ η ίδια έκανα το παν να τα ξεπεράσω. Ήμουν η πρώτη στα μαθήματα, στις γιορτές, στις εκδηλώσεις. Μου άρεσε ειδικά η γιορτή της 17ης Νοεμβρίου, τα τραγούδια του Θεοδωράκη. Το «Γελαστό παιδί» ήταν το αγαπημένο μου. Στη Στ΄ Δημοτικού, στη γιορτή της 28ης Οκτωβρίου, δικαιούμουν να σηκώσω την ελληνική σημαία. Με φώναξε ο διευθυντής και μου είπε ότι είναι αδύνατον, γιατί δεν έχω ελληνική καταγωγή. Είπα «εντάξει» και δεν έδωσα σημασία. Ίσως για να αμυνθώ. Δεν το είπα καν στους γονείς μου. Από τότε, όμως, «κατάλαβα» ότι δεν έχω το δικαίωμα να συγκινηθώ ακούγοντας τον ελληνικό εθνικό ύμνο. Όταν τον άκουγα, ένιωθα πλέον ταραχή και αμηχανία. Το θέμα με τη σημαία προέκυψε ξανά στη Β΄ Γυμνασίου. Ήμουν η καλύτερη μαθήτρια του σχολείου. Με φώναξε τότε ο διευθυντής και άκουσα ξανά το «δεν έχεις ελληνική καταγωγή». «Κατάλαβα», είπα κοφτά. Έτσι κι αλλιώς κάποιοι συμμαθητές είχαν αντιδράσει προκαταβολικά. Η συμμαθήτριά μου, η Ντίνα, μου είπε πως δεν είναι δυνατόν να σηκώσει την ελληνική σημαία μια Αλβανίδα, γιατί ο παππούς της είχε πολεμήσει τους Αλβανούς στο «Αλβανικό Έπος». Έμεινα σύξυλη…

Για τη συνέχεια πατήστε εδώ.

Στη φωτογραφία μια Ελληνική Σημαία. Τη βάζω ώστε όσοι απαντούν με εθνικιστικό ρίγος και εθνικιστικά greeklish να έχουν τη δυνατότητα να πληροφορηθούν για τον αριθμό των γαλανόλευκων ριγών…

Για επιστροφή στην κεντρική σελίδα της υποκειμενικής ενημέρωσης πατήστε εδώ.

Η Άρνηση (ή αλλιώς, που να τρέχεις τώρα με μίνι και ψιλοτάκουνο…)

Η είδηση είναι λίγο-πολύ γνωστή: Οι Οικολόγοι Πράσινοι αρνήθηκαν τη συμμετοχή τους στην Κυβέρνηση. Αρνήθηκαν να συμμετέχουν με έναν υφυπουργό στο Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικών Αλλαγών.

Έκαναν πολύ σωστά.

Γιατί στην Ελλάδα φαίνεται ότι ο σωστός τρόπος για να αναλάβεις Υπουργείο, άντε Υφυπουργείο, είναι πρώτα να περάσει μια χούντα πάνω από τη χώρα, να διαλύσει τα πάντα, μαζί και τα προϋπάρχοντα κόμματα, μετά να εκτελεστούν εκατό, διακόσιοι φοιτητές στο Πολυτεχνείο, να έρθει η Μεταπολίτευση και να ιδρύσεις το ένα από τα δυο κόμματα που θα εναλλάσονται στην εξουσία. Στη συνέχεια θα πρέπει να παλέψεις να αποκτήσεις βαθιές ρίζες στο κατεστημένο και ταυτόχρονα να παρακαλάς το κατεστημένο να αποκτήσει βαθιές ρίζες στο κόμμα σου.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι, έχοντας προφανώς καταλάβει ότι μετά την πτώση της τελευταίας χούντας στην Ελλάδα δεν έκαναν τίποτα από τα παραπάνω, αποφάσισαν να μην συμμετέχουν στην Κυβέρνηση αλλά να περιμένουν την επόμενη. Χούντα. Και δη την πτώση της.

Πραγματικά πρόκειται για μια σοφή κίνηση που αν μη τι άλλο δείχνει προγραμματισμό και σκέψη με όραμα.

Κυρίως όμως δείχνει φόβο για πράξη.

Γιατί τελικά αποδεικνύεται ότι αυτό που ξεχωρίζει τα παιδιά από τους άντρες είναι το ρίσκο που συνεπάγεται η μετάβαση από τα λόγια στην πράξη. Γιατί τα λόγια στις ασκήσεις επί χάρτου είναι καλά αλλά στον πόλεμο είναι που ανατρέπονται όλοι οι σχεδιασμοί. Και αυτό το φοβήθηκαν οι Οικολόγοι Πράσινοι.

Από την άλλη μπορεί, πολιτικάντικα σκεφτόμενοι, να φοβήθηκαν υπονόμευση από το βαθύ ΠΑΣΟΚ και χρέωση αποτυχίας. Ακόμα και έτσι όμως είναι άγνωστο το πότε θα ξανακαταφέρουν να έχουν πρόσβαση στο εσωτερικό, στα μυστικά, στα δυνατά και, κυρίως, στα αδύναμα σημεία της διοίκησης.

Θα έλεγα «άντε και του χρόνου παιδιά» αλλά το βλέπω κομματάκι χλωμό…

Στη φωτογραφία μια χελώνα στο καβούκι της…

Για επιστροφή στην κεντρική σελίδα της υποκειμενικής ενημέρωσης πατήστε εδώ.

Φεγγάρια και πράσινα άλογα

Και φέτος μου ήρθε το εξής email:

Αυτό και αν γίνεται μόνο μια φορά στην ζωή μας

ΔΥΟ ΦΕΓΓΑΡΙΑ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

Την 27η Αυγούστου 2009, 30 λεπτά μετά τα μεσάνυκτα, κοιτάξτε στον ουρανό. Ο πλανήτης Άρης θα είναι πολύ λαμπερός μέσα στον ουρανό. Θα είναι το ίδιο μεγάλος όπως και το φεγγάρι παρόλο που ο πλανήτης Αρης θα είναι 34,65 εκατομμύρια μίλια μακριά από την Γή. Προσπαθήστε λοιπόν να μην χάσετε αυτό το γεγονός. Θα το βλέπουμε με γυμνό μάτι σαν να και η γη έχει δύο φεγγάρια !!!.. Η επόμενη φορά που θα λάβει χώρα αυτό το γεγονός θα είναι το έτος 2287. Μοιραστείτε αυτή την πληροφορία με όλους τους φίλους σας γιατί κανένας ζωντανός δεν θα μπορέσει να το δει για δεύτερη φορά... ...

Επί του ανωτέρω έχω να πω δυο πράγματα:

Πρώτον: Κανείς ζωντανός δεν θα το δει ούτε καν για πρώτη. Εκτός και αν εκείνη την ώρα κοιμάται, οπότε υπάρχουν κάποιες λίγες πιθανότητες να το δει στον ύπνο του!

Δεύτερον: Έχει πολύ πλάκα το τι δύναμη έχει ο γραπτός λόγος: Οι περισσότεροι που διαβάζουν αυτό το email το πιστεύουν. Το χάπτουν αμάσητο για να ακριβολογούμε… Υπάρχουν, επίσης, αρκετοί που αν και δεν το πιστεύουν, παρόλα αυτά κρατάνε μια πισινή και το προωθούν... Ποιος ξέρει καμιά φορά, μπορεί και να συμβεί. Να μη σας έχω ενημερώσει; Κάτι σαν τον τρόπο που διαιωνίζουμε τα προβλήματα στις εκλογές ρε παιδί μου. Υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν ότι το ένα από τα δυο μεγάλα κόμματα θα μας βγάλει από τα αδιέξοδά μας. Υπάρχουν και αρκετοί που αν και δεν το πιστεύουν, ψηφίζουν το ένα από τα δύο, μπας και…

Δεν θέλει και πολύ εδώ που τα λέμε. Αν δυο χαζούλες αράδες σε ένα email μας κάνουν να πιστεύουμε ότι ο Άρης θα φαίνεται στις 27 Αυγούστου σαν τη Σελήνη στον ουρανό, τόσες εκατοντάδες χιλιάδες τόνοι μελανιού στις εφημερίδες και τόσες δεκάδες χιλιάδες ώρες τηλεοπτικών ειδήσεων πώς να μην μας πείσουν ότι η λύση θα έρθει από τα κόμματα εξουσίας;
Στη φωτογραφία, πράσινα άλογα… Εδώ που τα λέμε θα μπορούσαν να είναι και μπλε...

Για επιστροφή στην κεντρική σελίδα της υποκειμενικής ενημέρωσης πατήστε εδώ.

Οι μεγάλοι Έλληνες και ο μεγάλος λαϊκιστής.

Με αφορμή την εκπομπή – σόου του Σκάι με τίτλο «Οι μεγάλοι Έλληνες» θέλω να ξεγεννήσω τα εξής:

Είναι ο Θεοδωράκης μεγαλύτερος από τον Όμηρο; Και αν ναι, για πόσους πόντους μιλάμε; Ο Παπανδρέου είναι μεγαλύτερος από τον Λεωνίδα; Ναι, αφού ο δεύτερος πέθανε 77 ετών ενώ ο αρχαίος σαφώς νεότερος, αν και δεν ξέρω πόσο. Παρόλα αυτά, ο Ανδρέας για δυο τρεις θέσεις δεν κατάφερε να φανεί μεγαλύτερος από τον Μεγάλο Αλέξανδρο. Είναι πάντως μεγαλύτερος πολιτικός από τον Χαρίλαο Τρικούπη, ο οποίος κατάφερε να γίνει πρωθυπουργός επτά οκτώ φορές… Είναι ένας πολιτικός (ο Βενιζέλος) μεγαλύτερη προσωπικότητα από έναν ποιητή (τον Όμηρο, αν υπήρξε ποτέ Όμηρος…); Είναι ο γιατρός Παπανικολάου μεγαλύτερος Έλληνας από τον Ιπποκράτη; Ναι ψήφισαν 38.500 σύγχρονοι νομάτοι. Αλλά όχι σπουδαιότερος από τον Περικλή του Χρυσού Αιώνα.

Είναι ένα μήλο καλύτερο από έναν ανανά; Ή από ένα κοτόπουλο; Σας αρέσει το βοδινό ή το χοιρινό; Γουέλ νταν ή με το αιματάκι του; Όλα στο χασαπομανάβικο, γαία πυρί μιχθήτω, μαδομούνι κατά το κοινώς λεγόμενον…

Και τέλος πάντων είναι ο Παπαχελάς βλάκας; Εδώ λοιπόν θα πω όχι. Σαφέστατα όχι. Προς μεγάλη μου έκπληξη όμως είναι λαϊκιστής. Πανμέγιστος και από το πουθενά! Δεν είναι δυνατόν να μην σκέφτηκε ότι δεν μπορείς να βάλεις στο ίδιο καλάθι προσωπικότητες σύγχρονες ή προσφάτως περασμένες απέναντι, με προσωπικότητες που έζησαν και μεγαλούργησαν, που ξεκίνησαν τα πράγματα από το μηδέν και πάνω τους πάτησαν και πατούν οι επόμενοι. Δεν μπορεί να μην σκέφτηκε ότι δεν μπορείς να συγκρίνεις ποιητές με πολιτικούς, επιστήμονες με δραματουργούς, δραματουργούς με ηθοποιούς και διασκεδαστές.

Και τότε γιατί το έκανε; Μα είναι πασιφανές. Αν έβαζε προσωπικότητες, ας πούμε μέχρι και του 19 μ.Χ. αιώνα, τότε δεν θα μάζευε ούτε 5.000 ψήφους. Και βέβαια δεν θα τον έβλεπε κανείς. Ενώ, πολλοί περισσότεροι θα ήθελαν να δουν αν ο Καραμανλής κέρδισε τον Παπανδρέου και ο Λαζόπουλος τον Ευριπίδη. Γι αυτό και τα έβαλε όλα στη μηχανή του κιμά. Σύγχρονους, παλαιότερους και αρχαίους.

Εντ δε όσκαρ γκόουζ του μίστερ Σωκράτης. Α ρε Σωκράτη εσύ, σούπερσταρ, το είπαν και στη Γιουροβιζιόνα πριν τόσα χρόνια, τζάμπα η φασαρία… Επειδή λόγω αιφνιδίου αναχώρησης, ο κύριος Σωκράτης δεν μπορεί να παραλάβει το βραβείο, αντ’ αυτού θα παραλάβει ο κύριος Αλέξης Παπαχελάς…

Έργα του ιδίου: Εκτός έδρας...

ή επιστρέψτε στην κεντρική σελίδα της υποκειμενικής ενημέρωσης...

Ανασχηματισμός και αριθμητική!!!

"Κλείσιμο της ψαλίδας μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων δείχνουν δύο νέες δημοσκοπήσεις που δημοσιεύονται στον Κερατιάτικο Τύπο, λίγα μόνο 24ωρα μετά τον ανασχηματισμό της Κυβέρνησης του Πανμέγιστου Πρωθυπουργού μας." Συγκεκριμένα μειώθηκε κατά δύο πόντους η διαφορά στη ψαλίδα των γκαλοπτζίδων κηπουρών που μας μετράνε και μας κλαδεύουν αναλόγως.

Αβίαστα συμπεράσματα:
Αφού η διαφορά μειώθηκε κατά δύο πόντους αυτό σημαίνει ότι ο ανασχηματισμός έπεισε έναν από κάθε εκατό νομάτους του εκλογικού σώματος, καθώς αυτός ο ένας φεύγοντας από το ΠΑΣΟΚ (Σκύλα) και πηγαίνοντας στη Νέα Δημοκρατία (Χάρυβδη) δημιούργησε αυτό το κλείσιμο της ψαλίδας.

Επομένως ο Πανμέγιστος, με την κίνηση που μηχανευόταν να κάνει τόσο καιρό και του τη χάλαγε ο Παπούλιας που δεν έβαζε κώλο κάτω να κάτσει στο Προεδρικό μέγαρο να του πάει τη λίστα με τους Υπουργούς ο Κωστάκης, κατάφερε να πείσει ένα μαλάκα σε κάθε εκατό ψηφοφόρους. Είναι λάθος όμως να πούμε ότι έπεισε «έναν μαλάκα και μισό» γιατί τότε η ψαλίδα θα είχε κλείσει κατά τρεις μονάδες κάτι το οποίο δεν επιβεβαιώνεται από τα γκάλοπ…

Σχεδόν Τελικό Συμπέρασμα: Μια παπάρα και μισή που είναι ο ανασχηματισμός, αν είχε καταφέρει να πείσει:
Α) έναν μαλάκα (κλείσιμο ψαλίδας κατά δύο μονάδες) και επιπλέον,
Β) έναν μαλάκα και μισό (κλείσιμο ψαλίδας κατά τρεις μονάδες)
τότε θα είχε εξαλείψει εντελώς τη διαφορά ανάμεσα στα δύο μεγάλα κόμματα και θα είχε κερδίσει τις εντυπώσεις.

Τελικό συμπέρασμα: Ο Καραμανλής δεν μπόρεσε να κερδίσει τις εντυπώσεις γιατί με τον ανασχηματισμό δεν κατάφερε να πείσει ούτε «έναν μαλάκα και μισό».